MEBEL – PRODUKCJA MASOWA CZY JEDNOSTKOWA?

W naszych czasach coraz rzadziej można spotkać prawdziwego fachowca. Mnóstwo za to wykwalifikowanych socjologów, psychologów czy specjalistów od zarządzania. W epoce wielkich fabryk, produkcji masowej i maszynowej ranga pracowników fizycznych spadła, za to mamy od groma pseudo inteligentów. Dziś czytamy w gazetach i widzimy w statystykach, że role się odwróciły. Fachowcy są potrzebni, rozchwytywani (oczywiście ci dobrze wykonujący swój zawód), a my po studiach krążymy bez pracy zdani na łaskę kryzysu.

Zawód cieśli, stolarza, stolarza artystycznego czy snycerza przestał być popularny. Większość koncernów meblowych postawiło na maszyny i nowoczesne technologie, ponieważ wytwarzanie dużej ilości sztuk daje gwarancję zysku, zmniejszenie czasu wyrobu i mniejsze koszty produkcji. Zniknął indywidualizm meblarski.

pracujący snycerz

 Zawód stolarza wymaga dużej wiedzy z zakresu rodzajów drewna, ich obróbki, oceny ich jakości oraz rodzajów połączeń. Według definicji powinien posiadać uzdolnienia artystyczne, zdolności manualne i wyobraźnie przestrzenną. Powinien także potrafić dopasować różne rodzaje drewna oraz zgrabnie je połączyć za pomocą gwoździ, kleju, śrub itd. Kimś zupełnie innym jest snycerz. Snycerstwo to rodzaj rzemiosła artystycznego. Od rzeźbiarza różni go tylko to, że zajmuje się wyłącznie drewnem. Potrzebne do tego są odpowiednie narzędzia – specjalne dłuta pobijane knyplem inaczej pobijakiem. Mówiąc prościej to duży drewniany młotek. Snycerz często wykonuje dany wzór wielokrotnie, na podstawie niekoniecznie swojego wzoru – bardziej rzemieślnik niż artysta. Historia tego zawodu jest bardzo stara – rozwinął się w starożytności i wczesnym średniowieczu. Swój rozwój zawdzięcza artystycznemu ozdabianiu wnętrz kościołów np. krucyfiksy, płaskorzeźby czy rzeźby ołtarzowe, figury świętych, ambony, konfesjonały. Cała twórczość Wita Stwosza jest dowodem na popularność tego zawodu.

zabytkowe krzesło

Historia meblarstwa to długa opowieść, podział styli często odpowiada stylom architektonicznym, nazwywanym w każdym kraju w inny sposób. Nawiązuje często do panującego władcy w danym okresie np. styl Williama i Marii (William & Mary Style) związany z rządami w Anglii holenderskiego Wilhelma Orańskiego czy austriacki styl terezjański od rządzącej cesarzowej Marii Teresy. O czym jednak nie wiedzą wszyscy to fakt, że historię meblarstwa można podzielić nie tylko ze względu na okresy i lata rozwoju, ale na rodzaj używanego drewna. Każde drewno ma swój kolor, fakturę, usłojenie, połysk, twardość czy podatność na obróbkę. Wszystkie te cechy wpływały na jego popularność oraz fascynację stolarzy i snycerzy, jednak największy wpływ miała jego dostępność na rynku. O tym decydował zasięg handlu morskiego i możliwość importu egzotycznych gatunków drewna.

mahoniowe drewno

DĄB

Dąb jest stosunkowo ciężki i twardy, wyjątkowo odporny na ścieranie, z czasem wyroby w niego ciemnieją w naturalny sposób z powodu wody oraz reagują ze wszelkiego rodzaju środkami chemicznymi, zwłaszcza farbami. Jest idealne do wykorzystania wewnetrznego – meble, podłogi, jednak ze względu na jego duże naprężenia wewnętrzne (pęka przy dużym mrozie) nie stosuje się go na zewnątrz. Jest bardzo trudny w obróbce i ma tendencje do odkształceń nawet po wyschnięciu, które samo w sobie trwa w tym przypadku bardzo długo. Epoka dębu trwała od średniowiecza aż po renesans na początku XVII wieku. Został doceniony także dzięki niezwykłej trwałości i odporności na grzyby i robactwo.

ORZECH

Orzech wyparł dąb i mozna śmiało powiedzieć, że dominował od 1600 – 1730 roku, czyli cały barok. Nie musiał być specjalnie importowany, jest lżejszy i łatwiejszy w obróbce niż dąb jednak równie twardy, mocny i odporny. Z powodu tych cech można go było lepiej rozrzeźbić, często produkowano meble o podstawie dębowej a pokrytej cienka warstwą drewna orzechowego.

 MAHOŃ

 Podobnie jak orzech był podstawowym drewnem uzywanym w XVIII wieku. Pochodzący z Hondurasu gatunek podobnie jak inne jego odmiany z Ameryki i Afryki wzbudziły powszechne zainteresowanie. Był podstawą stylu Chippendale’a i Sheratona. Ponieważ był sprowadzany charakteryzował się wysoką ceną przez co używano go głównie w formie forniru.

 SATYNOWIEC

W epoce Ludwika XV i XVI oraz tacy projektanci jak Chippendale i Sheraton zaczęli stosować satynowce czyli gatunki drzew tropikalnych o połyskliwym, jedwabistym przekroju i różnym zabarwieniu. Daje się dobrze wygładzać i obrabiać. Inaczej drzewo atłasowe używano także w formie fornirów lub inkrustacji. Wiek satynowca trwał do 1800 roku.

HEBAN

Jego głęboki czarny kolor, trwałość, twardość i odporność sprawiła, że było niezwykle porządane ale i bardzo drogie.Pochodzi z Afryki, a w Mairitiusie i na Ceylonie można spotkac jego brązowe odmiany. Od jego nazwy powstał ruch „ebanistów” produkujących meble pokryte hebanowym fornirem.

 stół

Przez brak fachowców oraz uproszczoną, nowoczesną formę to co ręcznie wykonywane stało się doceniane, droższe i bardziej porządane. Chcąc nie chcąc pojedyńcze, wyjątkowe sztuki to obiekty dizajnerskie bo powiedzmy sobie szczerze, ręcznie zrobiony, zdobiony mebel ma w sobie duszę i wyjątkowość. Nawet z widocznymi skazami ludzkiej ręki budzi podziw, gdyż wyobrażamy sobie godziny pracy włożonej w ten niezwykły przedmiot.

nowe krzesło

Architekt z zamiłowania. Kreuje w głowie, na papierze i w internecie. A co? Wszystko co się da zbudować a to co już zbudowane lubi analizować.



One Comment

  1. Marek wrote:

    Jestem zdecydowanie za indywidualnością. Nie twierdze, że masówka jest zła, aczkolwiek ręcznie robione meble na zamównienie mają coś wyjątkowego w sobie.

Przeczytaj poprzedni wpis:
Front budynku
SKY TOWER POD LUPĄ

Jak to u nas bywa z prawie każdą dużą inwestycją i przy tej były nie lada problemy. Tam gdzie duża...

Zamknij